ON Bir Yıl Sonra
| 
| 
Aysel ÇÜRÜKKAYA
Geçenlerde İsveç`in başkenti Stockholm`e on günlük bir geziye çıkmıştım. Stockholm, yabancısi olmadığım bir başkentti. 11 yıl önce burada kalmış, samimi sıcak ve içtenlik dolu güzel dostlar ve arkadaşlar edinmiştim. En zorlu günlerimizde bu dostlar bize kapılarıni açmış, ekmeklerini, tuzlarını esirgememiş,sevinçlerimizi acılarımızı paylaşmışlardı.
Selim`in kitabı yayınlanınca; bu dostlarımla vedalaşarak Almanya`ya dönmüştüm. Ve 11 yıllık hapis hayatım baslamıştı.
Bu bizim kendi kendimize uyguladığımız zorunlu bir hapisti. Dolayısıyla dostlarımızla zorunlu olmadıkça telefonla bile görüşmemiştik.
11 yıl aradan sonra bu kez daha serbest olarak Stockholm`e, dost ve arkadaşlarımı görmeye gittim.
Onlararı tekrar gördüğümde gerçekten çok sevindim. on bir yıl çok şeyi degiştirmişti. Çocuklar kocaman gençler olmuş, ortayaşlılar, yaşlanmıştı. Vatansızlığın bizi savurduğu bu yaban ellerde çile ve acılarla birlikte çeşitli hastalıklara yakalanmış dostlarımı görünce üzüntülerim kat be kat arttı. Keşke elimde olsaydı da çaresiz hastalıklarına deva olsaydım. Bu dostlarımla sohbet ederken yüz çizgilerinde çektikleri acıları okudum, bakışlarında donuklaşan yaşamı ve binbir çeşit hüznü gördüm.
Evinde misfir olduğum Leyla Hanım, Stockholm`de bir nişan gecesi olduğunu söyleyince birlikte gitmeye karar verdik.
15 yıl önce güney Kürdistan`ın dağlarında tanıştığım bir bayan arkadaşımla Stockhlm`de karşılaşmamız bu kez iki Kürt gencinin nişan töreninde gerçekleşti. İlk bakışmada arkadaşım tanıyamadı beni, ama ben o unutulmaz gözlerden dolayı hemen tanıdım. Sarıldık birbirimize ve dakikalarca ağladık, salonda herkes bize bakıyordu.
Dağlarda komplo rüzgarlarından dolayı buz kesmiş sevgimiz burada çözüldü ve ağlayarak birbirimize anlattık, birbirimize anlatamadıklarımızı yıllarca. Kendimize geldiğimizde nişan salonunda yanyana oturarak dertleştik.
Davul zurna çalınınca dayanamadık, birlikte halaya durduk, kolkola yürek yüreğe oynadık.
Misafiri oldum onun, iki gün iki gece, bana dertlerini, yaşadıklarını, anlatamadıklarını anlattı. Bende ona!
Görmem gereken dostlarımın çoğunu gördüm. Yeni dostlar edindim. Hepsini yüreğimin bir köşesine yerleştirerek geri döndüm.
25 Ocak 2005