Özgür Düşünme ve Tartışma Platformu!..

Elif ORHAN

"Dünya bir kere daha olmayan vicdanlara yas tuttu…
Insanlık utandı insanlığından.
Çocukluğunu yaşamayan çocuklara Yildızlar gözyaşı döküyorlar..
Mağaranın içinde yakılan Dersimli Çocukların çığlığına dünya sesiz kalmıştı…
Insanlik ağiliyor, olmayan vicdanlar için.."

„Bahar Gülüşlü Çocuklar“

Kulak verdim..
Mağaralarda sesler geliyordu.

Iniltiler gökyüzüne ulaşıyor...

Duyulan “Dersimli Çocukların” sesleriydi..

Mağaralarda diri diri yakılıyorlar…

….Havaya yanık et kokusu yayılmış…

Yayılan kara duman  Dersimli Çocuklarındı..

Mağara dışında bomba seslerine katılan silah sesleri geliyor.. 

Yerden yükselen ateş-duman vardı…

Zülümdü…

Tufandı.

Böyle vahşet daha görülmemişti….



Munzurlar yas'a büründü.

Kuşlar, börtü-böcekler feryat ettiler.

Yabani dağ çicekleri boyunlarını büktüler.

Munzur  mağaralarında diri diri yakılan Dersimli Çocukların çiğlıkları yeri göğü inletiyor.

Insanlık bir kere daha utandı insanlığından..

Munzurların başı mız u dumanla örtüldü…

Baş eğmeyen yüceliğine gölğe getirdi…

Güç getiremedi…

Zülümü önliyemedi.

Mağaralarda Insan çığlıkları yükseliyor…

Ellerinde silah tutan Rom askerlerın  yüzlerinden çirkin gülüşler var.

Böylesi ne Saygon zindanlarında, ne Hitler faciasını yaşıyan Yahudi çocuklar yaşamadı..

Ancak onlar ağladılar Dersimli Çocuklara,  çığlıklarını yanlarına kattılar.

Gökyüzünden savunmasız  Dersimli Çocukların üzerine bir kadın, kadınlıktan çıkmış, insanlıktan nasibini almayan Sabiha Gökçe bomba yağdırıyor…

Ağlayan çocuklar dışında hiç ses çıkmadı.

Dünya sesiz kaldı bu utanc tablosuna.

Burası Munzurun Dağ etekleri…

Mağaralara sığınan Dersimli Çocukların feryatları yükseliyor..

Dünyanın diğer bir köşesinde ki aç çocuklar Rom askerlerin toplarıyla vurulan Dersimli Çocukların çığlıklarına ağliyorlar…

Zülümdü..

Tufandı..

Top sesleri bırakmıyorlar ki aç çocukların sesleri  mağarada diri diri yakılan Dersimli Çocukların seslerine katılsın…

Munzurların baş eğmeyen görkemliliği yasa buğuldu,…

Kapkara bir  sis  topu aniden sardı her tarafı...

Gözgözü göremedi…

Başlar öne eğildi..!

Ergenlik yaşına girmeden vurulan Botanlı Çocuk da agladı, yakılan Dersimli çocukların çığlığına, çığlığını kattı …

Bahar gülüşlü çocuktular…

Gelen baharın coşkusuna nasıl da kendilerini kaptırmıştılar…

.Yüzlerde bahar güneşi gibi gülüşler vardı..

…Alev gözlerinde muzip, saf pırıl pırıl ışıltılar. En güzel giysilerini belkide giymişler…

… Mahsum mu mahsum bir gülüş dudaklarda var..

Gülmeye doyamadılar Bahar gülüşlü çocuklar..

Dünya bir kere daha olmayan vicdanlara yas tuttu…

Insanlık utandı insanlığından.

Çocukluğunu yaşamayan çocuklara Yildızlar gözyaşi döküyorlar..

Mağaranın içinde yakılan Dersimli Çocukların çığlığına dünya sesiz kalmıştı…

Insanlık ağlıyor, olmıyan vicdanlar için..

Flistin’de panzerlerın altında kalan çocukların çığlıkları da katıldı..

Sonra dünyanin gözü önünde kolu kırılan Kürt Çocuğun çığlığı yükseldi.

… ve katılldı bu çığlıklara..

„Bahar Gülüşlü Çocuklar“

Gülmek nasılda yakışıyordu..

Insanlık insanlığından utandı..

Güneş tüm görkemliliğine rağmen gördüğü bu vahşet karsısında süzüldü..

Utandı…

Güç getiremedi, bulutların arkasına sığındı.

Çocuk bayramlarında kutlanan şarlatanlıklara çocuklar hıç inanmadılar..

Onlar bu yükselen çığlıklara çığlıklarını kattılar..

Munzurun çocuklari sizi asla unutmıyacağız..

Elif ORHAN

(web site;www.eliforhan.de)