Özgür Düşünme ve Tartışma Platformu!..

( Üç Aylık Kültür Sanat ve Edebiyat Dergisi)

Yıl:2 Sayı:6

BEZUVAR' ın 6. sayısı birkaç gün sonra elinizde olacak.

Yeni sayıda Dersim' den fotoğraflar, yol öyküleri, şiirler, söyleşiler, geçmişe ait izler.
Giderek akarını buluyor..

BEZUVAR.

 

 

Elif ORHAN

"Emek vermenin erdemliliğini bilendi..  
Asla sevdiklerine, inananlara, dostlarına  verdiği emeği kafalara kalkmadı,  arkadan hançerlemedi...
...  O’nun Jar U Diyarın yaşam tarzına ters düşecek gidişatı olmadı, olanlara da o gidilen yolun anlamsızlığını anlattı..Durdu..."

Dersimli kadın-ana-dapirlerimiz ..


Baktıkça o tılsımlı Jar U Diyarın Dapirlerini hayal ediyorum..
Belkide Dapiramin Keje gözlerimin önüne geliyor… Her zamanki gibi bastonuna dayanarak gözlerini doğacak olan güneşin ilk ışıklarında…



Kaybettikleri için isyan ediyor... Ağıtlı isyanı kulaklarımda his ediyorum…ya da  dapiramin sevdiklerine dua ediyor…!
Geçmişe, yaşanılanlara bakar gibi duran bir çift göz...
Anlamlı bakan gözbebeklerinde hüzün, acı, uzaklardaki ya da geçmişte bıraktıklarına dair özlemle dopdolu... Velhasıl acı-hüzün yüklü.. Gözbebeklerine acı dolduğu için bakışlarını kaçırmıyor, aksine acıyla tanışıklığı taa geçmişe dayanır...


Alnindaki dövmesi ona başka bir anlam vermiş  ..Dersim diyarinda  bu  “dövme” süslenme olgusunu taşıması kadar hastalık ve nazardan korunma,  uğur ve tılsım niteliğindedir.

Bakiyorum, hala aklımda olan Dapiramin Keje’yi bana hatırlatıyor..Düşünüyorum..

....O  Köklerinde hiç bir zaman kendisini soyutlamadı, inkarcı davrananlara doğru yol gösteren oldu, emek vermeyi hep sevdi, yüreğini, toleranslı höşgörüsünü sakınmadan verdi.
... Emek vermenin erdemliliğini bilendi.. 


Asla sevdiklerine, inananlara, dostlarına  verdiği emeği kafalara kalkmadı,  arkadan hançerlemedi...
...  O’nun Jar U Diyarın yaşam tarzına ters düşecek gidişatı olmadı, olanlara da o gidilen yolun anlamsızlığını anlattı..durdu...

Tekrar bakiyorum gözlerine...

Bunlar delice bakan gözler değil, melul bakmasına rağmen kendinden emin ..
Yok yok boşluğa  bakan boş gözlerde  değil... yaşanılanlara dair içinde bir başkalıdırı varsa da dışarıya vurmamanın gerekli olduğuna karar vermiş...!

Ona baktıkca; ”Dayandığı bir güç olmalı” diyorum..
Hemde pek yabana atılır güçde değil.. Yinede yaşanılanlardan dolayı gözlerine hüzün dolmuş gibi bilinmeyene bakıyor...ne etse de saklanmıyor...

Saklamak istemediği dudaklarındaki anlamlı hafif tebesümde saklı....


.Icindekilerin apaçık ortaya çıkmasında kaygısı yok,  yanlızca orta yere sermesinde hoşlanmadığı yüzünün kıvrımlarından anlıyoruz...
... Yüzünde yansıyan kendine has güvenin  dayandığı gizli gücü  de Jar U Diyarın insanın itikatında saklı olduğunu da bakanlar  iyi bilirler..

O’ Dersim Diyarin geleneklerine bağlı ana-dapiri  ...

Belki de ‘içine gözyaşlarını akıtığı an’ da tam da bu..!


..... Acısını gizlemek bir erdemlik olduğu kadar  O’ Jar U diyarın insanların yaşam biçimidir...
Hüzünün gölgeledigi gözlerde okunan „yaşandı ve geçmişte kaldı, geleceğe iyi bir şeyler bırakmak zorundayız“ diyor..

Geçmişin derinliklerine dalmış hüzünlü gözlerde  isyan yok, yüzünün her çizgisi yaşanmışlığın derin izlerini yansıtıyor.


Kim bu...?

Belkide kokusunu unutamadığım, yüreğim kadar bana yakın olan Dapiramin Keje...!
Ya da ben onu öyle düşledim...

İyice bakıyorum, kararsızlık hiç okunmıyor, rahat ve kendinden emin gözleri  onu mutlu eden ve de   hüzünle hatırlayacağı hayalere dalmış..

Dudaklarında anlamlı tebesüm alaylı değil, dökülecek bir çift sözde çok şey gizli, erdemliliği yüzünün her çizgisinde, dudaklarından beliren  acılı tebesümünde okunuyor..

...Dalgınlığı, yaşanmış-geçmiş ona bir şeyler hatırlatıyor olmalı.. ..Kafasında geçenleri doğruların süzgeçinde çabucak geçirerek yanındakı-yöresindekine aktarmanın ruh halini gösteriyor.. Telaşsız...Nasıl olsa yaşanacak günler ve aktaracak zamanı daha  var... kendinden  emin duruşu güven  verici..


„ Işte ne oldum değilde ne olacağına bakacaksın.” Diyor ..!
Dudaklarını öfke ve umutsuzlukla kapatmamış aksine yumuşak,  asabı değil, olgun, sevecen..Her şeyi oluruna birakmis yüz hatlarında belli bir rahatlık var…
Çevresindekilerin sevgiyle koşacağı sığınak  “bu” olmalı…
..Her birimizin gideceğimiz ya da gittiğimiz sığınağımız dapirlerimiz…

Bu fotoya ilk baktığımda;
_”Kim bu ?.” dedim ..belkide Dapiramın keje, ya da her birimizin yaşamın bir yerinde eteklerini-peştemalini tuttuğumuz Dapirimiz..!

Resmine tekrar bakıyorum...yüz çizgilerinden, gözlerinin etrafındaki acılı çizgilerden, başındaki biribirine dolanmış valelerin sarmaladığı yüz çok anlamlı..
Ya xızır…
Ne çok şey gizli..
Dapiramın Keje bu olmalı..


Uzaktaki güzel  dostum bana şunları söylüyor..
...Bu güzel ve etkileyici resime bakınca birden gözlerimi kapadım ve eskilere daldım.
Benim de bir Nenem vardı...
Alnında mavi dövme ve yeşil gözleriyle hep uzaklara,
Düzgün Babaya, Hamik Babaya bakardı... ...
Başımızı alıp göğsüne yaşladığında, “O hep Dersim” kokardı...
Hani daha çocuktuk ya; biz oyuna, oraya buraya koşuştururduk...
O elinde bir taş su ve tahta tarak ile peşimizden dolanırdı...
“Bi dıka cızike to burine. Bi dıka pöre şıma şanekerine” derdi...
Bizi kucağında Düzgün Babaya döğru oturtur saçlarımızı iki örük yapardı...
Yaz aylarında damda yatak açar, bize agitli Dersim Lauke’ler söylerdi...
Ben onu dinlerken yıldızlara bakardım...
O kadar yakınlardı ki, bir büyüdüğümde hani Hamik Dağına çıksam, onları tutabileceğimi sanırdım...

Bir gün...
Güneş batmak üzereyken...
Kadınların “Wuy Lemeee” diye ağlamalırını duyduk...
Başta anlam veremedik...
Sonra O’nu kaybettiğimizi öğrendik...
Sonra...
Sonra hepimiz bir yerlere savrulduk sevgili Elif.
Bütün güzel hayallerimizi oralarda bırakarak....
Baska bir dostum da;

_“ Bizim nenneler hep birbirine benzerlerdi. Onların koruyucu kanatları arasında çocukluğumuz gecti. Ben annemden çok hep nennemi anam bilirdim..“
Eevet ya… Bende anamdan cok Dapiramin Keje’yi ana bildim,..

Bazı fotolar geçmişe dair anıları getiriyor, geçmişin o gizemli yolculuğúna çıkıyoruz..
Ben bazen zaman tünelin olmasını öylesine çok istiyorum ki,..olsa önce Dapiramın Keje’nin peştemalini tutmaya, arkasına  tekrar sığınmaya giderdim..
...Kokusunu özledim.. .
Benim yaşamımda iz bırakan, kişiliğimin oluşmasında yeri büyük..Ondan çok şey öğrendim, ona karşı özlemim olduğu kadar vefa borcumda var..


Güzel bir  dostum bana; ” Sen  neneni örnek aldığın için çabuk hayalkırıklığına ugruyorsun , insanlara çabuk inaniyorsun, zira nenen hosgörülü, hep verici yaniyla senin yaşaminda derin iz birakmiş, dikkat et,  senin idolun olmasin, yoksa hep hayalkırıklığını yaşar , acı çekersin” diyor ..
Belkide dostum haklı..
.Yinede diyorum ki tüm olumsuzluklara, sırtımızda hancerlenmemize rağmen insana güvenmeliyiz..
Umudu tüketmek kötü...
Umut hep yüreğimizde yeşermeli..

Sağımızda solumuzda çok güzel insanların duracağıina da inaniyorum..

Güzel yüreklerin çoğalması dilegiyle..

Elif ORHAN
(Bezuvar Dergisinde Yazar Arkadaşımız Elif ORHAN'ın .çıkan yazısi)