HEP AKLIMDA VAKİTSİZ GİDİŞİN
Pazar, 11 Aralık 2011 17:25 | Son Güncelleme: Salı, 13 Aralık 2011 18:56 | | 
| 
| 
| |
Melahat Zere ALP /Her son bir başlangıcı,Her başlangıç da bir sonu beraberinde getirir.Yaşamımızdaki bu değişmez kural çoğu zaman bizi derinden etkiler;Öyleki yaşamla,Ölüm arasındaki o ince çizgiyi fark etmeden Hep hayatta kalacakmışız gibi yaşamaya çalışmamız mücadele vermemiz, Bu hazin,korkunç sonu beraberinde getireceği düşüncesini benimsememize her zaman engel olmuştur.Geçmişte yaşananları unutmak çok zor,yaşadıklarımızın yerini başka yaşanmışlıklarla doldurmaya çalışmak daha da zor.
Nurettin GÜLER, Arkadaşımı tanıdığımda daha 16 yaşındaydım.Onun; kararlılığı,Hoş görüsü, Doğruluğu, Dürüstlüğü,Cesareti, Bana her zaman örnek oldu.Bu gün iyi yönlerimi elimde tutabiliyorsam, Haksızlıklara karşı gelip,İnsanlardan yapılan yanlışların hesabını sorabiliyorsam ve Eğer Ben bu çizgide yürüyorsam,Bu Nurettin Arkadaşımın sayesindedir. Geçmişimle,Geleceğim arasındaki köprüydü,Kısır döngü'lü yaşamıma son verişimde,Bitimleri arkamda bırakıp yeni başlangıçlara merhaba deyişimde, Bilinçsizliğimin, Bilince dönüştüğü yol ayrımım da vardı Nurettin Arkadaşım.
33 yıl önce bu gün yani 12 Aralık 1978 de Nurettin Arkadaşımın vurulduğu haberini aldım. Şaşkındım, Hiç birşey düşünemez olmuştum,Bu benim için yıkımdı,İlkti,ilk defa canım çok yanmıştı. Yaralandığını sanmıştım, Daha çok genç bunu atlatır diye kendimi bir kaç dakika avutup durduğumu hatırlıyorum,Ölümü ona bir türlü yakıştıramamıştım,Ama haberi getiren Arkadaşım, Nurettini kaybettik diyince bir kez daha yıkıldım,O yaşlarda çok şeyi düşünürdüm ama,Bir gün ölümün gelip Nurettin Arkadaşımı bulacağını asla düşünemezdim çünkü daha çok gençti henüz 22 sindeydi yapacak çok şeyleri,Yürüyecek çok uzun yol vardı önünde.
Olay Elazığ'da geçmiş, polislerle çatışma sırasında bana öyle denildi tek kurşun bile sıkamadan, Ama tek kurşunla sırtından vurularak yaşama veda etmiş ve son söylediği şey " Ben vuruldum" olmuş. Yanındaki, Arkadaşına sen kaç kendini kurtar beni bırak demiş Ben o yıl Dersimden ayrılmış ve başka şehire taşınmıştım o günden sonra gerçeklerle yüzleşmekten korktuğumdan Dersim'e gidemedim,Hala o cesareti kendimde bulamadım Dersime gidip Nurettin Arkadaşımı görememek düşüncesi bile içimi acıtıyor.Daha Mezarını bile göremedim...Belki bu yazdıklarım size sıradan,Belki de önemsiz gelebilir. Bu kadar yaşanmışlık Bu kadar kayıp varken?...Bu ne başlangıç nede son ,İlk değil bu yaşananlar son da olmadı 30yılı aşkındır,Verdiğimiz kayıpları düşünürsek bu benim yaşadığım acı sadece Denizde bir damla, Burada amacım sizlere olağanüstü şeyler yazmak değildi,Sadece bana değil benim gibi bir çok, Arkadaşıma örnek olan Nurettin Arkadaşımı sizlere anlatmaktı ve bu gün bizlere sonsuza kadar veda edişinin yıl dönümünde onu anmaktı.
DÜŞÜN
Düşün ki,Bu Bir Hasretti
Hasret Yüreğime Düşen Çığılıktı
Düşün ki,Bu Bir Gülümseyişti
Gülümseyiş Ufalanmış Cam
Parçacıklarının Işıltısıydı
Düşün ki,Bu Bir Sevgiydi
Sevgi Dağ Koçerolarının
Kaval Sesleriydi
Düşün ki,Bu Bir Özlemdi
Özlem Kuytu Dağlarda Kınalı
Kekliklerin Ötüşleriydi
Düşün ki,Bu Bir Alacakaranlık
Şafağıydı
Alacakaranlık Şafağı
Güneşin İlk Doğumuydu
Bu e-Posta adresi istek dışı postalardan korunmaktadır, görüntülüyebilmek için JavaScript etkinleştirilmelidir
Yorumlar
nurettin ve ali haydarı bir kac kez gördügüm halde
bu yigit arkadaslari bende hep hatirliyorum.
onlar yanimizda yüregimizde hep yasayacaklar. o gencecik yürekleri asla unutmayacagiz
haydar
dersim.
RSS beslemesi, bu iletideki yorumlar için